Çîzovîzo Nizanim…

 

Mêrikek ji gund diçe bacêr. Piştî ku ew ji xwe re li bacêr digere û lazmatîyê xwe dikire, distîne û di dû wê gerê de ew birçî dibe û ti li kur û dikana kebaba cîgerê li kur û ew dikeve rê û berê xwe dide wê dikana; ku kebaba cîgerê lê çêdikirin û difroin.  

Lî dikana cîgercî, mêrikê gundî ji cîgercî re dibêja: hoste, hema zehmet nebe sisê an jî çar şîşa kebaba cîgerê çêke û ji min re têxe nava niv nanê firnê û deyne nav perçekî kaxez, yanî viga ez pêre nagihîjim ku ez bixuim û ji xwe wext jî bû dereng, hema ez ê ji xwe re bi rê de bixum.

Kebabçî kebaba wî ya cîgerê jê re dibrêje û bi hinek pîvazên hûrkirî û bisimaq ve, jê re dixe nav nan û perçekî kaxez lê dipêce û perê xwe jê distîne û kebaba wî dide destê wî.

Mêrikê gundî radihêje kebaba xwe û ew eşyayên din, yên ku wî berê li bacêr ji xwe re kirîbûn û berê xwe dide gundê xwe.

Birêde, li dervê bacêr, êdî roj jî hema bêje diçe ava û hêdî hêdî dinya jî tarî dibe û mêrik jî êdî pir birçî bûye û radihêje kebaba xwe û wê dide ber geza. Îcar bi wî awayî, yanî ew hem kebaba xwe dixwe û hem jî bi rêya xwe de diçe. Pişti qederekî, mêrikê gundî leqay cokek avê dibe û mecbûr dibe ku ew xwe di ser de çeng ke, yanî divê ku ew xwe qevzî wiyalî avê bike.  

Mêrikê ku di destekî wî de ew eşyayên ku wî ji xwe re ji bacêr sitendî û di destê din de jî ew cîgera kebabê ya wî û ew hewl dide, da ku ew xwe di ser wê coka avê re çengî wiyalî bike.  Çeng kirinê ew xwe çengî wiyalî dike û di wir de tu problem dernakeve, çênabe, yanî ew  biserdikeve, lê belê, ya xerab ew e ku di wê navberê de, nan û cîgera wî ji destê wî dikeve û li wan derdora belav dibe.  

Îcar rebeno di wê tariyê de, destên xwe virde û wirde li wê erdê, li nan û cîgera xwe digerîne. Lê ne rehet be jî, mêrik di wê operasyona lêgerîna nan û cîgerê de hem nanê xwe dibîne û hem jî tiştekî nerm dikeve nav destê wî û ew, wî tiştê nerm, ji dêlva cîgerê re dixe nav nanê xwe, lê bêyî ku mêrikê gundî ferq bike, lê hay bibe ku ew ne kebab e, lê belê beqeke sax e û ew, yanî mêrik, mîna qasekî berê dîsan ew rêya xwe dom dike û bi îştahek mezin nanê xwe û qaşo cîgera xwe dide ber geza.   

Lê vê carê bi geza wî ya pêşîn re, dengê çîzevîzekê tê wî, lê mêrik ne xema wî ye û ew wek  aş xwarina xwe dihêre, yanî dixwe û ji xwe re dibêje: çîzo vîzo nizanim pere daye giroto!

 

Nîsan 2006

Key Xusre (Anonîm)