Divê tu êdî me nekenînî !

 

                                                              

 Tê gotin ku li gundekî, gundî li hev dicivin û bihev re xeber didin û ji hev re dibêjin: heyran wanî bi Behlûl (Xoce Nisredîn) re nabe! Yanî li malê be, ew me dikenîne, li derva be, ew me dikenîne, li mizgeftê be, ew me dikenîne, li şahîyê be, ji xwe ne hewcî gotinê ye, ew me dikenîne û heta li şînê jî ew me dikenîne, yanî hema biwext û bêwext, di cî de û ne dî cî de, yanî li her derê.

Gundî, piştî biryara wê “civîna xwe ya awarte”, gazî Behlûl dikin û jê re dibêjin: Ey Behlûl, ey Behlûlê delal! Em ketine bextê te û em hêvî û sed rica ji we dikin, ku hûn ji iroj û pê ve, hema li her derê, tu êdî me nekenînî! Yanî, mala te ava ne ku em ji te eciz in û em pir jî bi wan henekên te kêfxweş in, lê di jîyanê de hinekî cidîyet jî lazim e û eger ku mirov; cîyê şînê û şahîyê, cîyê kar, xebat û betalîyê û rewşa mal û mizgeftê, piçekî ji hevûdu veneqetîne, wê gavê her tişt tevlîhev dibe û tu tahm di tu tiştî de namîne. Îcar em hemû gundî, soz didin te, ku tu ji îroj û pê ve, werê bikî, yanî, li her derê û bitaybetî jî, di şînan de tu wilo me nekenînî, nedî kenandin, wê gavê em ê jî her yek ji me, yanî serê her zilamekî ew ê her yek elbek genim bidin te.

Behlûl, yê ku herdu destên wî dihevde û yê ku tilîyên xwe, yên mezin li hevûdu dizîvirîne û dîsan yê ku di çavên wî de gelek îfade mewcûd in, hinekî difikire, lê gundîyan dinêre û ji wan re dibêje: baş e, lê eger ku hûn jî ji ser sozê xwe venegerin, ez ê jî xisûsî nayêm û yeko yeko li we nagerim, ji bo xatrê ku ez we bikenînim. Lê belê, eger ku hûn li cîyekî werin cem hev, yanî komî ser hev bibin û ku rewş musaît be û em jî, yanî ez jî henekekê di cî de bikin, wê gave dibê ku hûn jî zêde gazina nekin, yanî her û hal mafê me yê henekekê  heye…  

Rojek, didu, sisê, yanî piştî çendakî, li gundê wan camêran mirovek dimre, yanî diçe rehmetê. Zilamên gund, hema bêje tev, diçin ser Goristanê û ji yê mirî re gorekê, tirbekê dikolin û paşê vedigerin gund. Piştî ku mele cenaze, meyt dişo û di dû re jî wî dixin nava kefen û datînin ser darbestê û dibin Goristanê, ji bo ku yê mirî veşêrin, lê tam di wê wexta ku ew xwe hazir dikin da ku limêja cenaze bikin, lê belê ew dinêrin û çi bibînin!.. Hema bêje temamê gundîyan yên mêr û mele jî di nava wan de, li ser gorê û cenaze li ber wan, lê, lê dinêrin ku wa Behlûl hekîbek avêtîye ser pişta tajîyê xwe û elba wî ya genim di destê wî de û ber bi wan ve dimeşe.  

Piştî kenekî bêhemd û bersîva silav Behlûl, îcar gundî jê dipirsin: hey Xwedê jê razî, ma qey qewl û peymana me wisa bû? Behlûl: herê heyran ez jî tam ji bo wê peymana ku hûn bahs dikin hatim vê derê, yanî, ma ez ê we teva werê libahev û civandî li kê derê zevt bikim û ya herî baş ew e ku hema hûn; li vê derê deynê xwe bidin!  

De îcar hûn gerden aza ne, yanî, hûn dikenin an na, hûn zanin!

 

Nîsan 2006

Key Xusre  (Anonîm)