Sebrek û du pif

 

Mirovek, li mala naskirîkî xwe, an jî li mala dostekî xwe dibe mêvan. Û wek ku tê zanîn zemanê berê li Kurdistanê, di zivistanê de, yanî di çile de, hema bêje temamê xelkê, ji bo taştîya serê sibê şorba nîskê dikelandin, çêdikirin. Îcar ew mêvan, wexta ku taştê, yanî şorba serê sibê ya kelandî û ya ku hêja pir germ bû û piçekî jî bêsebir û bêyî ku ew pifî kevçîyê xwe bike û hinekî jî, dibe ku ew zêde pirçî bûbe û bi kurtî, wexta ku ew wê şorba ber xwe dixwe, ew şorba kelandî devê wî dişewitîne. Lê mêvan naxwaze li xwe deyne û goya ji bo ku ew balê bikşîne cîyekî din, îcar ew li qarçê xanî dinêre û ji dostê xwe, yanî ji xwedîyê malê dipirse: ma bira gelo xanîyê we li ser çend dara ye?

Lê belê ew yek, yanî ew ecele û ew bêsebrîya mêvan, ji çavên mazûlvan, yanî ji çavên xwedîyê malê nereve û ew, yanî xwedîyê malê, ango mazûlvan, li mêvanê xwe dinêre û bersîva wî dide, yanî jê re dibêje: birayê hêj, xanîyê me li ser sebrekê û du pifa ye! 

 

Tebax 2006

Key Xusre (Anonîm)