… Ji wê dûvê nav teqanê!

Dibêjin, şêr gur û rêvî dibin destbirakên hev û diçin seydê, nêçîrê, ji bo ku ew heywanekî, yan jî tiştekî xwarinê bibînin, peyda bikin û bixwin, ji bo ku ew bikaribin jîyana xwe bidomînin.  Piştî qederekî, ku ew li vir de û li wê de digerin, ew leqay colekî, kerîkî pez dibin. Îcar Şêr hema ji nişka ve êrîşî nav pez dike û pencekî li beranekî dixe û devê xwe dixe sitûyê wî beranî, heta ku ruh jê dibe û ew, yanî şêr, paşve vedikşe û li ser dûva xwe rûdinê, dora devê xwe dialêse, yanî tahma devê xwe xweş dike, li gur dinêre û ji re dibêje: de birakê gur îcar tu vêga dikarî wî goştî li me parê bikî!  

Wê çaxê av bi devê gur dikeve û ew hêteke wî beranî ya paş, ji xwe re datîne alîyekî û hinek hestî jî dide rêvî û goştê mayî jî dide ber şêr û dibêje: fermo birakê şêr ev jî para te ye.  

Lê belê ew hêta paş ya beran, ku gur ji xwe re danîbû alîki, ji çavên şêr nareve û ji ber wê yekê jî, şêr gelek hêrs dibe û heta ku hêz tê de heye pencekî li serê gur dixe, îcar şêr wisa bi hijd lê dixe û dike ku gewdê gur di nava teqana ber cihikê de hinda bibe û bi tenê duva wî di nava wê teqanê de rep bimîne!  

Û di dû re, tevlî ku hê hêrsa şêr baş derbas nebûye ji, ew awirekê diavêje rêvî û jê rê dibêje:  de birakê rêvî, îcar tu dikarî wî goştî li me parve bikî!  

Rêvî bi awayekî pir henûn li şêr dinêre û bersîv dide: eman mîrê min, ma ez kî me, ji xwe cenabê we nêçîr kiriye û ez ê çawa û bi kîjan heq û hiqûqî bi cenabê te re wî goştî li hev parve bikim û ew yek jî, ji xwe ne hedê min e jî, tê wî goştî biafîyet bixwî û eger, şahyet hinik hestî mestî ji ber cenabê we man, ez ê ji xwe re li wan bikojim...  

Şêr, li ser vê bersîva rêvî, li nav çavên wî dinêre û jê dipirse: ma gelo hûn ji kê derê hînî wê edaletê bûne, birakê rêvî?

Rêvî: ji wê dûva nav teqanê, mîrê min!

 

Cotmeh 2006

Key Xusre  (Anonîm)