Yê ku zane, zane, yê ku nizane bakê nîska ne!

 

Weke ku tê zanîn, yan jî tê gotin ku yarê jineke bimêr hebû ye. Îcar rojek, didu, sisê, heftîyek, mehek, yanî bi kurtî; wexta ku carekê mêrê jinikê dîçe malê, dinêre ku wa jina wî  û yarê xwe şilfû tazî di nav cîyan de ne…

Li ser yekê; hiş û aqil di serê mêrik de namîne û hema radije bivirê xwe û bera ser pişta yarê jina xwe dide. Û li vê kolanê, li wê kolanê, li vê taxê, li wê taxê û ew lê dike qêrin: kero ti ti, de tu mêrî nereve! Û ew lê dike hiryo hiryo, de nereve!...  

Bi wî awayî, yanî bivir di destê mirik de û daye dû yarê jina xwe û bi wê hêwirzê û qerebalixa wan re, gundî jî derdikevin derve û ew dibên bê ka çi bûye û li wan temaşe dikin. Îcar li dervê gund û li nav ziyana, mêrê jinikê nizîkatî li yarê jina xwe dike û dibêje: kero ma tê bi kur de herî! Ez ê vêga te bigrim û parçe parçe bikim, geber bikim û bikujim!  

Xelkê gund, yên ku derketibûn derva û li wan temaşa dikirin; ji wan dipirsin: we xêr e? ma wî çi kiriye, ku tu werê dixwazî wî bikujî. Lê berî ku mêrê jinikê devê xwe veke; yarê jinikê ji nav ziyanê radihêje baqek nîskên şîn û ji wan re dibêje: hewar e, hewar e, gelî gundîyan! Rehm û ûjdan nema ye, evîya hew tune ji bo baqek nîsk min bikuje!

Li ser wê gotinê, gundî ji mêrê jinikê re dibêjin, dipirsin: mal xerab, ma tu dîn bûyî, ma tê çawa ji bo xatrê baqek nîsk wî mirovî bikujî?

Lê belê mêrê jinikê, yê ku baş zanibû bê mesele çi ye, ji wan re dibêje: hûn dev ji min û wî berdin! Yê ku zane, zane, yê ku nizane baqê nîska ne!

 

Adar 2006

Key Xusre (Anonîm)